Wojciech Pasynkiewicz. Białe kuleczki i sześć główek Lenina

Ale skąd ten tytuł?
To proste: kuleczki, bo choć piłeczki do golfa są w różnych kolorach, to w większości są białe, a Głowy Lenina to jedna z moich ulubionych piosenek Elektrycznych Gitar i Kuby Sienkiewicza. Co łączy białe kuleczki i główki? – oczywiście golf. Bo golf to taka towarzyska gra, podczas której poznaje się mnóstwo wspaniałych i ciekawych ludzi, a czasem słyszy się też zadziwiające opowieści.
Dziś więc będzie o nietuzinkowych ludziach, a w zasadzie o jednym „ludziu”, czyli koledze, który pomyślał niestandardowo i stoi na progu gigantycznego sukcesu i będzie o główkach, czyli nieprzewidywalności życia i zaskakującej historii.
No więc po kolei. 
Jacek to człowiek, który odniósł sukces. Ma piękną i mądrą żonę, prawie dorosłe już dzieci, dom pod Warszawą, apartament na Costa del Sol, dobrze zorganizowaną i przynoszącą niezłe profity firmę, słowem ustabilizowaną pozycję rodzinno-społeczno-biznesową. Nie wiem czy zaczęło wiać nudą, czy trafił na właściwych kolegów, czy któregoś dnia spróbował golfa i po prostu się wciągnął, ale stał się golfistą. Nie jakimś radykałem, nie rzucił pracy, nie zaczął sypiać z kijami golfowymi. Polubił tę grę, rywalizację i siłą rzeczy zaczął jej – jak każdej pasji – poświęcać trochę czasu, a może nawet trochę więcej niż trochę. Żona spróbowała, nie pokochała (choć wszyscy liczymy, że to się jeszcze kiedyś zmieni) i z lekkim dystansem obserwowała nowy rozdział w życiu męża. Czas sobie płynął powoli i do tej pory najstarsi górale zadają sobie pytanie czy momentem zwrotnym były sukcesy biznesowe kolegów, czy zmniejszające się przychody firmy Jacka, czy ambicja żony, czy narastająca dysproporcja czasu poświęcanego przez niego firmie i rywalizacji z przyjaciółmi na polach golfowych, a może coś jeszcze innego?
Fakt jest jednak taki, że niewiele ponad 4 lata temu żona wzięła męża na poważną rozmowę i niby od niechcenia rzuciła: „Może wziąłbyś się do roboty? Siądź, pomyśl i zrób jakiś fajny biznes, najlepiej dochodowy”. Jacek, człowiek niezwykle miły, sympatyczny i wcale nie stroniący od pracy, z wrodzoną sobie uprzejmością zareplikował: „Jasne, czemu nie? Masz jakiś pomysł?”. „Mam” – odpowiedziała żona: „Ślimaki”. „O!, super” – odrzekł Jacek – „ale czemu ślimaki?”. „Proste” – wytłumaczyła mu żona – „Polska ślimakami stoi, Francuzi i Hiszpanie je uwielbiają, więc czemu nie?”. „Aha” – rzekł Jacek – „wiemy coś o tym?” „Oj, nie marudź” – krótko skwitowała żona – „rozeznaj temat i bierz się do roboty”. 
Pieniądze były, pomysł był, cóż więc stało na przeszkodzie żeby wybić się na znaczącego producenta ślimaków?
Jacek trochę popytał, trochę pogrzebał w internecie, kupił 100 ha na Mazurach, postawił halę i na dzień dobry zamówił 200 ton ślimaków, żeby mieć z czym zacząć hodowlę. Polska jest liczącym się w świecie producentem tego, dla niektórych przysmaku, a dla niektórych obrzydlistwa, które w eleganckich restauracjach nazywa się escargot.
Producentów jest kilkudziesięciu, ale prym wiedzie 4-5 eksportujących 60-80 ton rocznie. 
Mój kolega „kulawym” nie jest i jak się za coś bierze to porządnie i z rozmachem. Postawił zakład jak się patrzy i zadowolony z siebie pojechał do Hiszpanii na Dzień Ślimaka. W tym roku wypada on 24 maja, a z okazji tego dnia odbywają się targi producentów i eksporterów. Poznał tam Prezesa Hodowców Hiszpańskich, zaprzyjaźnił się z nim i zaprosił go do Polski. Hiszpan zaproszenie przyjął i przyjechał do nas do kraju, kiedy pod czujnym okiem pracowników i ich szefa „fabryka” działała już pełną parą. Przyjechał, popatrzył i „kopara” mu opadła, bo jak napisałem – jak Jacek się za coś bierze, to robi to na 150%. Tak było i w tym przypadku. Zakład był najnowocześniejszy na świecie. Automatyczne zraszanie, samoczyszczące się taśmy, precyzyjna regulacja temperatury i wilgotności sterowana komputerowo itp.
Duży wkład w technologię miał nasz wspólny kolega Andrzej. On z kolei wraz z bratem produkują pomidory. Wielkie mi mecyje – produkcja pomidorów – mógłby ktoś powiedzieć. Może tak, może nie, ale jak ma się pod szkłem 20 ha, do produkcji nie używa się żadnych nawozów, a kontrola produkcji jest nie gorsza niż w NASA i całość zbiorów na pniu idzie na rynki zachodnie, głównie do Holandii, gdzie mają „trochę” wiedzy i doświadczeń z hodowli kwiatów i warzyw, to o czymś to świadczy. Holendrzy – niedowiarki – niczego nie kupują w ciemno. Przysyłają kontrolę za kontrolą (czasem 2-3 razy w miesiącu), ale potem cmokają z zachwytu i płacą ile się należy.
Andrzej, też golfista i to całkiem niezły, razem z żoną Iwcią są przeuroczymi ludźmi z sercem na dłoni. Te pomidory to też w zasadzie wyszły trochę przypadkiem, bo wcześniej mieli z bratem inne pomysły na życie: to hurtownia alkoholi, to deweloperka, to warzenie piwa itd. 
Mieszkają sobie na Mazurach, pod Olsztynem, w którym są zakochani i jak Jacek zwrócił się do nich o pomoc przy budowie swojego zakładu koło Gołdapi, otrzymał pełne wsparcie. Pisałem przecież już kiedyś, że golf zbliża ludzi.
„Fabryka” ślimaków Jacka ruszyła z początkiem 2017 roku.
Nie odbyło się bez wpadek, bo kiedyś padło im naraz 9 ton żywego produktu.
Nie zrażony jednak niczym mój kolega ruszył wraz z żoną w trasę po Europie odwiedzając różnych dużych producentów i wespół zespół doszli do wniosku, że wstydzić się nie mają czego. W pewnym momencie jednak wziął do ręki kalkulator i zaczął liczyć co oni z tych ślimaków będą mieli. Jak by nie liczył, czy od przodu, czy od tyłu, bardziej lub mniej optymistycznie, to ciągle mu wychodziło, że kokosów na tym nie zrobią.
No i wtedy geniusz jego żony dał znać o sobie po raz drugi (mimo tego że nie gra w golfa). „Jacek” – powiedziała – „dajmy sobie spokój z tymi ślimakami, bo to no future. Przecież hodując krowy lepiej robić super wołowinę, taką Kobe na przykład, niż koncentrować się na produkcji mleka. Zacznijmy produkować... kawior”. 
Kawior to tak naprawdę solona ikra z ryb jesiotrowatych (najlepszy jest z bieługi, jesiotra zachodniego lub siewrugi). Mamy zatem kawior czarny, a z łososiowatych jest kawior czerwony, znacznie tańszy i dużo mniej ceniony. Okazuje się jednak, że istnieje również kawior biały – produkowany z jajeczek ślimaków. I w tę stronę moi przyjaciele zdecydowali się pójść.
W połowie 2017 roku przestali produkować ślimaki i skoncentrowali się na białych kuleczkach. Wolno żyjące ślimaki, jak natura każe, raz w roku szukają sobie partnerki i po dopadnięciu wybranki okazują jej swoją miłość. Naturę można jednak oszukać i regulując temperaturę, natężenie światła i inne czynniki spowodować, że biedne samczyki 8-9 razy do roku myślą, że właśnie nadeszła wiosna i zaczynają kopulować jak oszalałe. Produkt więc już był i należało zająć się marketingiem, reklamą i sprzedażą.
Powstało piękne opakowanie, filmy reklamowe i przyjaciele zaczęli rozglądać się za zbytem. Największym producentem białego kawioru są Francuzi, tam też jest najbardziej popularny, choć inne rynki, gdzie jest znany i ceniony to USA, Japonia, bogate kraje arabskie i zachodnia Europa. Duża firma we Francji wytwarza około 500 kg rocznie, a moi przyjaciele mogą produkować 200 kg miesięcznie.
Nie na tym jednak główny myk polega.
Otóż jajeczka ślimaków posiadają naturalną chitynową osłonkę (z niej powstaje później muszelka), która powoduje, że kawior jest dość twardy. Należało więc wymyślić patent na pozbycie się tej osłonki. Jacek z żoną poszli po rozum do głowy i nawiązali współpracę z kilkoma ośrodkami naukowymi w Polsce. Trochę wysiłku, kilka prób i rozwiązanie się znalazło.
I tak dwoje Polaków stało się nie tylko jednymi z największych producentów białego kawioru na świecie, ale przede wszystkim jednego z najlepszych jakościowo.
Możemy być dumni? Możemy!!!
Kawior, znany jest na całym świecie od lat.
Zajadali nim się rosyjscy carowie, perscy szachowie i w miarę upływu czasu zwykli ludzie, choć ta delicja nie jest tania.
1 kg kawioru z łososia (czerwonego) może kosztować nawet 500 €.
1 kg kawioru z jesiotrowatych (czarnego) nawet 4000 €. 
A 1 kg kawioru ze ślimaków (białego) do 3600 €.
Hm, no to policzmy: marża hurtowni, a potem sklepu czy restauracji to pewnie 50-60%, koszty produkcji (przecież ślimaki też muszą mieć coś z życia, poza jedzeniem) niech stanowią kolejne 10%. Jak by nie patrzeć wychodzi, że 1 kg można sprzedać za 1000 – 1200 € x 200 kg miesięcznie x 12 miesięcy w roku x 4,3 zł za 1 €….
Nie wychodzi najgorzej.
Kawior jest zdrowy, nisko kaloryczny, a niektórzy uważają go za afrodyzjak.
Z czym najlepiej smakuje biały kawior? Sprawdza się jako szlachetny dodatek do łososia, do tatara, ale przede wszystkim z plackami ziemniaczanymi. W Polsce jest ciągle mało znany. Obecnie można go skosztować w restauracji Sowy, a ponoć już niedługo pojawi się w Amber Roomie w Pałacyku Sobańskich. W Burj Khalifa w Dubaju, w restauracji Armani/Hashi porcja białego kawioru kosztuje 1000 $.
Gotówka na start, nawet jak trzeba się podeprzeć kredytem bankowym jest nieodzowna, ale pomysł, wiara, determinacja i wykonanie są bezcenne. 
I czy pan premier Morawiecki będzie nam obiecywał milion samochodów elektrycznych w niedalekiej przyszłości, czy nie będzie, to my i tak sobie poradzimy, jak będą wśród nas tacy ludzie jak Jacek czy Andrzej i ich żony!
A teraz o główkach.
W piosence są Lenina, a w życiu okazały się chińskie. Z Dynastii Ming.
Pod Krakowem, w Paczółkowicach jest piękne pole golfowe: Kraków Valley Golf & Country Club. Grywam tam, choć na pewno za rzadko, w golfa, bo to nie tylko fajne pole, ale dodatkowo, czasami, przy ładnej pogodzie widać odległe o 100 km Tatry. Widok za milion dolarów. Mam też w Krakowie i okolicach paru dobrych klientów, więc nic dziwnego, że mam tam dużo przyjaciół.
Pewnego dnia, a działo się to ze dwa lata temu, jeden z nich, znany profesor radiologii, w czasie spotkania spytał mnie czy ciągle pracuję dla paru firm chińskich importując sprzęt medyczny z Państwa Środka. Odpowiedź z mojej strony była twierdząca, więc profesor zapytał czy mógłbym się spotkać z rektorem Politechniki Rzeszowskiej, bo przypadkiem weszli w posiadanie jakichś starożytnych eksponatów muzealnych z Chin i potrzebują kontaktów. Tak też się stało i przy najbliższej okazji zadzwoniłem do wskazanej osoby, że przyjeżdżam do Rzeszowa. Pełnomocnik Rektora odebrał mnie osobiście z lotniska i pojechaliśmy na kawę do Jego Magnificencji. Pan Rektor podjął mnie dobrą kawą i po wymianie uprzejmości wskazał na stojące na półce dwie kamienne główki naturalnej wielkości. „Widzi pan?” – zapytał, „Widzę” – odrzekłem zgodnie z prawdą. „Właśnie” – powiedział pan Rektor i zwracając się do siedzącego obok pełnomocnika, powiedział: „Proszę opowiedzieć historię naszemu gościowi”.
Brzmiała ona mniej więcej tak:
Politechnika Rzeszowska utrzymuje kontakty naukowe z jednym z uniwersytetów w Chinach. Siłą rzeczy co pewien czas odbywają się wymiany naukowe: a to polscy pracownicy jadą do Chin, a to z Chin przyjeżdżają do Rzeszowa. Kultura i nawiązane kontakty, a czasem nawet przyjaźnie powodują, że w dni wolne od pracy pokazuje się przyjezdnym okolicę oprowadzając po mieście, zabytkach, a czasem prozaicznie – po sklepach. Jakiś czas temu gościła u nas delegacja pracowników naukowych z Chin. Pan pełnomocnik zaprzyjaźnił się z jednym z nich i której niedzieli poszli sobie we dwójkę na spacer po Rzeszowie. W pewnym momencie weszli do sklepu z pamiątkami, Chińczyk stanął jak wryty i zaniemówił na dobre parę minut. Kiedy doszedł do siebie, wskazał na stojące na półce kamienne główki i zapytał: „Co to jest?”.
Przyjrzałem się główkom i nie widząc w nich nic ekscytującego zagadnąłem sprzedawcę, zadając mu identyczne pytanie. Sprzedawca obejrzał się leniwie i powiedział: „A, chodzi o te główki? Sam nie wiem. Historia jest taka, że jakiś facet handlował z Chińczykami jeansami. Któregoś razu zamówił towar, zapłacił, a dostał tylko część zamówienia. Upominał się o swoje dobre pół roku i w końcu Chińczycy z przeprosinami za zwłokę przysłali ma zamiast zwrotu gotówki czy jeansów dziewięć kamiennych główek i dwóch rycerzy, naturalnej wielkości. Facet się wkurzył, bo po kiego mu jakieś kamienne główki, które dodatkowo były zaadresowane do jakiegoś odbiorcy we Francji i prawdopodobnie omyłkowo trafiły do niego. Zerwał z Chińczykami kontakty, a główki i rycerzy wsadził do piwnicy, bo nie bardzo miał pomysł co z nimi zrobić. Minęło chyba pół roku i żona zrobiła mu awanturę, że zagracił całą piwnicę i żeby natychmiast wywalił te kamienne okropieństwa. Przyszedł więc do mnie i sam nie wiem jak, ale namówił mnie do kupna tego badziewia po 500 zł za sztukę. Rycerzy sprzedałem jakieś miesiąc temu po 1500 zł, a główki tak tu stoją i czekają na klienta. Wyszliśmy z moim kolegą z Chin ze sklepu i pytam o co chodzi, a on na to, że może się myli, a może to są oryginalne głowy chińskich wojowników z Dynastii Ming z przełomu XIV i XV w.”.
Historia wydała mi się mocno nieprawdopodobna, ale pomyślałem, że warto kupić jedną główkę i dać ją do badania. Tak też zrobiłem, choć początkowo Rektor bardzo się wzbraniał przed wydaniem zgody na zakup. Udało mi się jednak go przekonać i zamiast jednej kupiliśmy trzy – na rachunek Politechniki. Jedna poleciała do Chin, jedna do muzeum w Warszawie, a trzecia do badania rezonansem i tomografem do pana kolegi do Krakowa. Pozostałe w sklepie zarezerwowaliśmy i w napięciu czekaliśmy na wyniki badań i oględzin. Summa summarum okazało się, że mamy trzy oryginale kamienne głowy sprzed kilkuset lat. Wartość trudno oszacować, bo nie ma ich na rynku, ale specjaliści uważają, że każda z nich jest warta nie mniej niż milion dolarów, a rycerze pewnie powyżej dwóch milionów za sztukę. Natychmiast więc kupiliśmy pozostałe główki po pięćset parę złotych za sztukę i teraz chcemy pana pomocy. Otóż nie chcemy ich sprzedawać, tylko chcemy zwrócić prawowitym właścicielom, czyli do muzeum w Pekinie albo Szanghaju, ale w zamian chcielibyśmy dostać na przykład tomograf komputerowy do badań naukowych, a że pan handluje z Chińczykami, to pomyśleliśmy, że pan nam w tym może pomóc”. 
„Rozumiem” – powiedziałem – „a gdzie są rycerze”? „Tego nie wiemy – padła odpowiedź. – „Podejrzewamy, że kupił je ktoś spod Rzeszowa i stoją sobie w jakimś ogródku przy domu. No wie pan, u sąsiada dwa krasnale, a tu dwaj kamienni rycerze”.
Jak się skończyła cała historia nie wiem, straciłem kontakt z władzami uczelni. Wiem natomiast, że paru moich kolegów poważnie się zastanawiało, czy nie wziąć urlopu i nie pojechać na miesiąc czy dwa do Rzeszowa pojeździć sobie po okolicy w poszukiwaniu kamiennych rycerzy, których właściciel pewnie nawet nie zdaje sobie sprawy z wartości tego, co stoi u niego na podwórku.
Tak to z tym golfem bywa.
Poznaje się ciekawych, interesujących ludzi, słyszy się różne dziwne, a czasem fascynujące historie. Grajcie więc w golfa, bo golf jest fajny i jest trendy.

Pozdrawiam Pasyn